HÜSEYİN NİHAL ATSIZ

BAHTİYARLIK             Bahtiyarlık ne zafer kısrağına binmektir;             Ne yaşarken bir dünya uçmağına inmektir.             Şekli olmaz, rengi yok, belirsizdir ve tektir .             Bahtiyarlık: Ömründe bir kere sevinmektir.             Bir karanlık geceye akıyorken bu varlık             Bulunur mu dünyada ebedî bahtiyarlık?             Mükâfatın, yapsan da en yüce bir yararlık             Nihayet zafer adlı bir kısrağa binmektir.            Dört hecelik söz olan "bahtiyarlık"O bir sır...            Bilmeyecek insanlık bunu daha bin asır.            Bilgi, bolluk, şan, para... Hepsi boş, hepsi kısır.. .          En fazlası bir dünya uçmağına binmektir.            Her şeyin bir şekli var, her derdin bir ilâcı...            Türlü türlü yemişler verir dünya ağacı.           Zafer çetin, ilim güç, bozgun kötü, aşk acı.           Halbuki bahtiyarlık: Belirsizdir ve tektir.           Bahtiyarlık: Boraca yüce dağları aşmak,          Varılmadan ölünen uzak yerlere koşmak,          Tanrı'nın sofrasında mest olarak konuşmak          Ve ömründe bir kere, bir kere sevinmektir...                HÜSEYİN NİHAL ATSIZ                        KAHRAMANLIK             Kahramanlık ne yalnız bir yükseliş demektir,             Ne de yıldızlar gibi parlayıp sönmemektir.             Ölmezliği düşünmek boşuna bir emektir;             Kahramanlık: Saldırıp bir daha dönmemektir.             Sızlasa da gönüller düşenlerin yasından             Koşaradım gitmeli onların arkasından.             Kahramanlık: içerek acı ölüm tasından             İleriye atılmak ve sonra dönmemektir.            Yırtıcılar az yaşar... Uzun sürmez doğanlık...            Her ışığın ardında gizlidir bir karanlık;            Adsız sansız olsa da, en büyük kahramanlık:            Göz kırpmadan saldırıp bir daha dönmemektir.            Kahramanlık ne yalnız bir yükseliş demektir,            Ne de güneşler gibi parlayıp sönmemektir.            Bunun için ölüme bir atılış gerektir.            Atıldıktan sonra da bir daha dönmemektir...                  HÜSEYİN NİHAL ATSIZ                  GERİ GELEN MEKTUP Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden? Bilmem, bu yanardağ  ne biçim korla tutuştu? Pervane olan  kendini gizler mi alevden; Sen istedin, ondan bu gönül zorla tutuştu... Gün senden ışık alsa da bir renge bürünse; Ay secde edip çehrene yerlerde sürünse; Her şey  silinip kayboluyorken nazarımdan Yalnız o yeşil gözlerinin  nuru görünse... Ey sen ki kül ettin beni onmaz yakışınla, Ey sen ki gönüller  tutuşur her bakışınla!.. Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince Çehren bana uğrunda ölüm hazzı verince Gönlümdeki azgın devi rüzgârlara attım; Gözlerle günah işlemenin zevkini tattım. Gözler ki birer parçasıdır sende İlâh'ın, Gözler ki senin en katı zulmün ve silâhın, Vur şanlı silâhınla gönül mülkü düzelsin; Sen öldürüyorken de, vururken de güzelsin! Bir başka füsun fışkırıyor sanki yüzünden, Bir yüz ki yapılmış dişi kaplanla hüzünden... Hasret sana ey yirmi yılın taze baharı, Vaslınla da dinmez yine bağrımdaki ağrı. Gönülün, tapmanın, aşkın sesidir bu! Dinmez! Ebedî özleyişin bestesidir bu! Hasret çekerek uğruna ölmek de kolaydı, Görmek seni ukbâdan eğer mümkün olaydı:  Dünyayı boğup mahşere döndürse denizler, Tek bendeki  volkanları söndürse denizler... Hâlâ yaşıyor  gizlenerek ruhuma "Kaabil"; İmkânı bulunsaydı, bütün ömre mukabil Sırretmeye elden seni bir perde olurdum. Toprak gibi her çiğnediğin yerde olurdum. Mehtaplı yüzün Tanrı'yı kıskandırıyordur    En hisli şiirden de örülmez bu güzellik. Yaklaşması güç, senden uzaklaşması zordur, Kalbin işidir, gözle görülmez bu güzellik!                     HÜSEYİN NİHAL ATSIZ

 

< Önceki		Sonraki >

XHTML 1.0 | CSS