Eski zamanların birinde, bir otlakta öküz sürüsü yaşar­mış. Yaşarmış yaşamalarına ama, civardaki aslanlar bir türlü onları rahat bırakmazmış. Hemen her gün bu sürüye saldırırlarmış. Öküz dediğin öyle yabana atılır bir hayvan değil ki, bir araya toplandılar mı o koca aslanları kolayca defet­mesini bilirlermiş. Gerçi bir iki sıyrık alırlarmış ama, yine de boyun eğmezlermiş aslanların zorbalığına. Gün geçtikçe as­lanları bir kaygı almış. Ancak tavşan, fare gibi küçük hay­vancıklarla beslenir olmuşlar. Git gide güçten düşmüşler. Eee, aslan bu, hiç fareyle doyar mı?

"Her halde bize bu otlağı terk etmek düşüyor." demiş as­lanlardan birisi.

"Evet" diye tasdik etmiş diğerleri.

"Acaba nereye gideriz?" diye düşünürlerken, "bir daki­ka!" diye, gerilerden bir ses duymuşlar. Herkes sesin geldiği tarafa dönüp bakmış. Söze atılan, sürünün en çelimsiz, ama kurnaz mı kurnaz bir ferdi olan Topal Aslan'mış.

"Hayır" demiş, "hiç bir yere gitmiyoruz. Siz bana bıra­kın, ben bu-işi hallederim."

Kimse ona inanmamış ama haydi bir şans verelim, ne çı­kar diye düşünmüşler. O da almış yanına bir iki aslan, git­miş öküzlerin yanına. Beyaz bayrak çekmeyi de unutmamış. Öküzlerin lideri olan Boz Öküz başta olmak üzere, beş iri kı­yım öküz yaklaşmış onlara. Ne istediklerini sormuşlar.

Topal aslan konuşmaya başlamış. Bir yandan da, Boz Öküz'ün sivri ve kocaman boynuzlarına bakıp ürperiyor-

muş.

"Saygıdeğer öküz efendiler!" diye başlamış lafa. "Bugün buraya sizden özür dilemek için geldik. Biliyorum sizleri çok defa incittik, kim bilir kaçınızda şu pençemin izi vardır. Ama inanınız, bunların hiçbirini isteyerek yapmadık. Biliniz ki, biz aslanlar barışçı bir milletiz. Hele öküzlerle hiçbir alıp verme­diğimiz olamaz. Evet, size defalarca saldırdık; ama niye bili­yor musunuz? Hep o sizin aranızdaki Sarı Öküz yüzünden. Onun rengi öyle sizinkiler gibi değil ki. Gözümüzü kamaştı­rıyor, aklımızı başımızdan alıyor. Onu gördük mü; ne kadar barışsever olduğumuzu unutup, size saldırıyoruz ve sürünüze zarar veriyoruz. Yoksa, bizim sizinle hiçbir alıp veremediği­miz yok. Onun yüzünden hepiniz zarar görüyorsunuz. Bir türlü hayatınızdan emin, rahat rahat otlayamıyorsunuz; bel­ki geceleri bile bizim kükrememiz sizin uykunuzu kaçırıyor. Bunların hepsi San Öküz'ün suçu. Onu bize verin, siz de kurtulun, biz de barış içinde yaşayalım.' demiş.

Boz Öküz, diğer önde gelenlerle görüşmek üzere geri çekilmiş. Hepsi de bu teklife sıcak bakmışlar. Bir tek yaşlı Benekli Öküz, "olmaz" demiş, ama kimseye sözünü dinlete-memiş. Zavallı Sarı Öküz aslanlara kurban edilmiş. Hepsi birden saldırmışlar, zavallı öküzün üzerine. Bir ikisini fırlat <!--[if !vml]--><!--[endif]-->mış üstünden, ama az sonra bitkin düşmüş. Çırpınmış, hay­kırmış, yardım istemiş, yalvarmış, ama onu işiten yokmuş. Diğerleri üzülmüşler üzülmesine; lakin elden ne gelir ki? Bü­tün sürünün selameti için bir öküz... Bu bedel gerekliymiş.

Gerçekten de, günlerce sürüye hiç bir saldıran olmamış. Günleri geceleri, huzur içinde geçer olmuş. Ama aslan mil­leti bu, ne kadar sabreder ki? Hele de öküz etinin tadını al­dıktan sonra... Daha bir kaç hafta bile geçmemişken, "Acıktık" demişler, Topal Aslan'a.

O da, yine yanına bir kaçını almış, bir defa daha Boz Öküz'ün yanına gitmiş.

"Selam!" diye girmiş söze. " Gördünüz ya, biz aslanlar ne denli uysal milletiz. Doğru kararınız için, sizi bir daha kutlamak isterim. Siz de huzur içindesiniz, biz de. Ne mutlu! Yalnız buraya bunları söylemek için gelmedim. Büyük bir problemimiz daha var."

"Nedir?" demiş Boz Öküz merakla. "Şu sizin Uzun Kuyruk" demiş Topal Aslan. Öyle uzun bir kuyruğu var ki, nereden baksak görünüyor. O kuyruğu­nu salladıkça, bizim de aklımız başımızdan gidiyor. Gözü­müz dönüyor, sürüye saldırmamak için kendimizi zor tutu­yoruz. Halbuki siz öyle misiniz, hepiniz normal kuyruklusu­nuz. Bir onun suçu yüzünden, korkarım hepiniz zarar göre­ceksiniz. Gelin onu da bize verin, bu konuyu burada kapata­lım. Eskisi gibi barış ve sevgi içinde, iki taraf da hayatını sür­dürsün. Boz Öküz yine istişare yapmış sürünün ulularıyla. Yine karşı çıkan, sadece Benekli Öküz olmuş. Hepsi de "ve­relim gitsin" demişler. İstişare bu defa, ilkinden daha da kısa sürmüş. Uzun Kuyruk'u sürüden dışlamışlar. Zavallının çırpınışları saatler sürmüş, ama sonunda o da aslanlara yenik düşmüş.

Bu olanlar tekrar tekrar yinelenmiş. Her geçen gün, as­lanlar daha da semirmiş. Alabildiğince güçlenmişler. Öküz-lerse, her geçen gün daha da zayıflamışlar, seyreldikçe sey­relmişler. Aslanlar küstahlaştıkça küstahlaşıyorlarmış. Artık bir sebep bile söyleme gereği duymuyorlarmış. Sadece "ve­rin bize şu öküzü, yoksa karışmayız." demeye başlamışlar. Zavallı öküzlerin, "hayır" diyebilecek güçleri bile kalmamış. Hepsi birer birer, aslanların pençesinde can veriyorlarmış. Boz Öküz de aralarında olmak üzere, en sona birkaç tanesi kalmış.

"Ne oldu bize, aslanlara karşı bu harbi ne zaman kaybet­tik, oysa bir zamanlar ne kadar da güçlüydük?" diye sormuş biri Boz Öküz'e.

"Biz" demiş Boz Öküz, gözleri nemli ve sesi pişmanlıkla titreyerek:

"Sarı Öküz'ü verdiğimiz gün bu harbi kaybettik."

Bir defa kişiliğinizden ödün verdiğinizde, bilin ki, mutlaka arkası gelecektir.